De Triumph van Bert

“De auto van Bert Mooijekind”

Ik ben al een jaar of 25 een klassieker rijder/eigenaar en ben uiteindelijk uitgekomen bij de prewars.
Als liefhebber van het merk Triumph ben ik achtereenvolgens eigenaar geweest van een Spitfire, een TR250 en een Roadster 1800. Mijn eerste Prewar Triumph was een Triumph Gloria Southern Cross uit 1935. Het betrof hier een 4 cylinder sportauto ten tijde dat Donald Healey als technisch directeur aan Triumph verbonden was.

AV_Triumph_02Deze Southern Cross heb ik 2 jaar geleden in Engeland kunnen inruilen op een Triumph Gloria Straight Six Tourer uit 1935. Ik heb van deze 6 cylinder Triumph de volledige historie meegekregen en dat komt mede omdat hij vanaf de jaren vijftig tot 1990 eigendom is geweest van één persoon. Naast het “Registration Book” met alle namen van voorgaande eigenaren is ook het originele belastingschijfje uit 1935 nog aanwezig. Begin jaren ‘90 is deze van oorsprong Saloon volledig gerestaureerd en gelijktijdig omgebouwd naar Tourer. Het eerste stuk van de carrosserie zeg maar tot de deuren is nog volledig origineel, de rest van de carrosserie is volledig vernieuwd. Het chassis, de motor en de rest van het technische gedeelte is ook volledig origineel gebleven.
De tourer’s traditionele coachbouw (ashframe) werd destijds uitgevoerd in de Triumph fabriek Clay Lane in Stoke terwijl de body in Coventry zelf werd gemaakt bij Henry Caton Ltd. De tourer heeft een van een patent voorziene flap op de deuren en deze flap kan omhoog danwel omlaag. De deuren zijn derhalve statig of sportief.

Hoe mijn Tourer vanuit zeg maar gerust barn find opnieuw is ontstaan wordt uitgebreid beschreven in de Triumph World van februari 1999.
Ik heb dit artikel vertaald en daar onderstaande verkorte versie van gemaakt:

Het verhaal van twee Triumph Gloria Tourers
AV_Triumph_06
Zoals zo vaak binnen Prewar Triumph kringen begint het verhaal van de Triumph Gloria Tourer bij Rob Green’s Gloria Coachworks in Oxfordshire. Rob Green had een zes cylinder Gloria Saloon gekocht met een hele slechte body en had hem daarom voorlopig weggezet. Vrijwel gelijktijdig had hij ook een afspraak gemaakt met de eigenaar van een originele Triumph Vitesse Tourer om hier wat restauratiewerk aan te verrichten. Men zegt toeval bestaat niet maar kort na deze afspraak kwam een zekere John Quiney bij Rob Green langs om te vragen of hij nog een zes cylinder Gloria Tourer in zeer goede staat wist.
Na deze vraag kwam bij Rob Green het plan op om te samen met de restauratie van de Gloria Vitesse Tourer, de Gloria Saloon van de plank te halen en mee te restaureren. De zeer slechte Saloon carrosserie zou dan tijdens de restauratie gelijktijdig omgebouwd worden naar een Tourer carrosserie. Dit voorstel van Rob Green klonk voor John Quiney als muziek in de oren en werd vrijwel direct geaccepteerd.

De eigenaar van de Gloria Vitesse Tourer had deze in 1991 gekocht en ironisch genoeg had deze Tourer op dat moment juist een Saloon carrosserie. Deze originele tourer was in de jaren ‘60 als een restauratieproject verkocht en de toenmalige nieuwe eigenaar verwijderde de tourer carrosserie en plaatste een saloon carrosserie. Het project is toen nooit afgemaakt en werd 30 jaar lang weggezet maar gelukkig is de originele tourer carrosserie ook die 30 jaar bewaard gebleven. Deze Tourer carrosserie is uiteindelijk het voorbeeld geweest om twee nieuwe Tourer carrosserieën inclusief volledig nieuwe houten frame te bouwen.
Bij zowel de oude carrosserie van Tourer als de Saloon waren delen wel nog bruikbaar. Waar nodig werden volledig nieuwe plaatdelen gemaakt. Van de saloon carrosserie waren de spatborden, motorkap en het middenstuk (bulkhead) nog goed te gebruiken. Bij de originele Tourer carrosserie is naast het hout ook ongeveer de helft van het plaatwerk vernieuwd..
AV_Triumph_05
Chassis, motor en overige technische delen waren voor beide auto’s vrijwel identiek en vormden niet zo’n groot probleem. John gaf er de voorkeur aan om zijn Tourer ook de karakteristieken te geven van een Vitesse Tourer en dat betekende dubbele SU’s en een dashboard met grote klokken. Er werden geen grotere kleppen ingezet zodat de originele Vitesse Tourer die wel grotere kleppen heeft meer vermogen heeft.

Uiteindelijk zijn er na een periode van 4 jaar twee Triumph Gloria Straight Six Tourers opnieuw ontstaan die weer lange tijd meekunnen. Het mooie is dat er behoudens de kleur totaal geen verschil te zien is als je beide Tourers naast elkaar zet. Tot in het kleinste detail is de ex-Saloon omgezet naar originele Tourer.

De Triumph Motor Club Ltd in Engeland geeft aan dat er momenteel nog slechts 6 Gloria Straight Six Tourers zijn.

In 2010 ben ik met mijn Triumph Gloria Southern Cross uit 1935 naar het jaarevenement van de Pre-940 Triumph Motor Club Ltd (voorheen Pre-940 Triumph Owners Club) geweest en daar direct een stukje vakantie aan vastgeplakt. Op de dag zelf werd mijn Southern Cross in het zonnetje gezet om de club vond dat hij de Founders Plate(mooiste prewar Triumph) verdiende. In mijn toespraak bedankte ik uiteraard iedereen en vertelde ook dat ik de Southern Cross in principe niet kwijt wil of er zou een heel mooi aanbod moeten komen van een zes cylinder Triumph.
AV_Triumph_01
Dat is ergens toch blijven hangen want in september 2010 werd ik via de mail benaderd door een lid van de club die al jaren een Southern Cross zoekt omdat 3 vrienden er ook een hebben en ze allemaal rondom Coventry wonen. Zelf heeft hij sinds kort een Straight Six en is bereid een deal te maken. Ja en dan ga je nadenken, weliswaar ooit een Saloon geweest maar door Gloria Coachwork zo vakkundig als Tourer omgebouwd. Dit is toch wat ik wilde en 3 weken later op zondag 4.00 ‘s morgens vertrokken met de Southern Cross op de trailer richting de tunnel bij Calais. Wij hadden afgesproken bij de eerste parkeerplaats in Engeland en daar zijn beide Triumph’s van eigenaar gewisseld.’s Middags om 14.00 weer met de trein terug naar Calais en ‘s avonds om 9.00 u stond een andere Triumph in mijn garage.

Als voorlopig en hopelijk laatste klus is deze winter de motor eruit gehaald om alsnog een volledige revisie te ondergaan. De motor was destijds nog goed en er was geen reden om naast schoonmaken en in kleur spuiten verder iets te doen. Het afgelopen seizoen is gebleken dat het nu tijd werd om dit aan te pakken. De verwachting is dat alle motoronderdelen begin maart weer terug zijn bij Ab van Egmond en hij de motor weer kan opbouwen.
Tourer in het concours Apeldoorn 2012

Als lid van DVSCC probeer ik ook zoveel mogelijk dvscc evenementen mee te maken waarbij ik overigens in 2012 de sprint op Apeldoorn moest laten schieten omdat de Straight Six was genomineerd voor het internationale Concours d’Elegance van Apeldoorn. Ik moest derhalve daar blijven staan. Vorig jaar ben ik naar Prescott Hill geweest om eens mee te maken hoe het is op zo’n heuvelklim. Dat is echt een hele mooie ervaring.Binnen de grote (Garage van Egmond) vriendengroep ben ik veel te vinden en zodra er leuke evenementen zijn ben ik van de partij. Ik hoop zodra de motor van de Straight Six is opgebouwd en ingebouwd weer veel evenementen mee te maken waarbij ik sportief en touren afwissel.

UPDATE:

De revisie van de motor is goed gelukt. Na het ingieten van nieuwe lagers bij een bedrijf in Soest is de motor teruggegaan naar Motorrevisiebedrijf Eras in Utrecht.
Daar heeft men het lijnboren uitgevoerd alsmede het plaatsen van diverse lagers en assen.

Uiteindelijk is de motor teruggegaan naar de firma Dick van Rijn, Cruquius alwaar de bussen zijn geplaatst zodat er weer standaard zuigers geplaatst konden worden. De oude cylinders hadden de maximale overmaat. Vervolgens een volledige revisie van cilinderkop inclusief nieuwe kleppen en geleiders. Om een idee te geven wat er allemaal vervangen is geeft de foto hiervan een goed beeld.

Na een seizoen met de gereviseerde motor te hebben gereden heb ik alsnog besloten om ook de lak van alweer bijna 25 jaar oud te vernieuwen. Een mooi moment om te kiezen voor de kleur die hij in 1935 ook had. Hij is dus zwart geworden in plaats van rood. Zowel zwart als rood wordt vermeld als standaard kleur in de brochure uit 1934/1935.
Een andere kleur kostte 5 pond extra plus een extra wachttijd van 4 weken. De aluminium body had in de afgelopen 25 jaar wel wat butsen en deukjes gekregen en dat is nu gelijktijdig weer opgelost.
De body is volledig kaal gemaakt en qua lak volledig opnieuw opgebouwd. Zie de foto’s van het proces alsmede het eindresultaat.

Ik heb het idee dat de Tourer nu voorlopig mee kan en er geen grote klussen te verwachten zijn. Alhoewel je weet het nooit bij een klassieker van meer dan 80 jaar oud.

Maar ook het werken aan zo’n prewar is net als het rijden altijd weer een feest.

Vriendelijke groet,

Bert Mooijekind
AV_Triumph_04